Hey Google, hoe doe je dat, afscheid nemen van een vriendin?

5 jaar geleden, op 5 december 2020, moesten wij noodgedwongen afscheid nemen van onze lieve vriendin. Wij, dat zijn de lesbo’s, en neen, dat is niet enkel de naam van ons WhatsAppgroepje. 

Wij, dat zijn 8 meisjes, nu 7, aan elkaar gelijmd sinds het middelbaar. We versierden de refter bij elke verjaardag en stonden samen op de laatste rij tijdens het 100-dagendansje, want groepsdansen zijn blijkbaar niet onze specialiteit... Nu hebben we een man, de lesboys (#snapjem?) en zoeken we – tussen de soep en de patatten – troost bij elkaar.

Zij, dat is Marieke, de oppermoeder van onze lesbofamilie, de grote liefde van haar man, de mama van twee prachtige dochters. Zij is ook de dochter, de (tweeling)zus, de tante, de meter, het nichtje, de vriendin van velen … Zij zou de eerste geweest zijn om aan onze deur te staan met een potje zelfgemaakte soep of gefermenteerde groentjes, mochten we door hetzelfde verdriet getroffen worden. Wij voelden ons machteloos…

Als oudste van onze vriendinnengroep zorgde Marieke voor ons, ze wist wat er scheelde, waar ze een luisterend oor kon bieden, en wie ze een schop onder haar gat moest geven. Ze verraste ons veel te vroeg in de ochtend met foto’s van haar tijdens-corona-zelfgemaakte Twisterspel, zodat wij ons instant schuldig voelden dat we nog in onze pyjama met de kindjes voor tv zaten. Ze deed onze afwas, als wij nog in bed lagen.

Hey Google, hoe dat je dat, afscheid nemen van een vriendin?

Het internet heeft op alles een antwoord … Helaas vonden we geen handleiding voor ons verdriet.

We gingen wandelen, veel wandelen. Officieel in groepjes van 4, want zo luidden de toen geldende coronamaatregelen. We gingen op bezoek bij haar gezin. Met een ovenschotel hespenrolletjes en zelfgemaakte kaarsen. En we gingen opnieuw wandelen. We ontdekten bossen, kilometers kustlijn, en elkaar. Maar wat we niet onmiddellijk vonden, was een oplossing voor het gemis.

Vandaag vieren we haar leven. Want ze deed het zo graag en vol. We vieren haar met spiesjes en bubbels. Met hopen verdriet en dankbaarheid.

We doen het terwijl we een hijskraan van Paw Patrol in elkaar zetten, met picknicken strooien en mandarijntjes in schoenen verstoppen. Want na 5 december komt 6 december. En het leven draaft door. 

Hey Google, hoe doe je dat eigenlijk?